به جهت نبودن تشکیلات مدنی مستقل در آموزش و پرورش جهت پی گیری مطالبات معلمان و نیز ساختارهای نوشته و نانوشتۀ این دستگاه عریض و طویل و نیز شرایط خاص سیاسی – اجتماعی جامعه موضوع عدالت در پرداختها مسکوت ماند .

 امّا با گذشت زمان و پروسۀ " رشد تدریجی افکار عمومی "  که اوج آن در خرداد 76 نمایان شد معلمان از حالت سکوت و انزوا بیرون آمدند .

بسیاری از معلمان میل اجتماعی خود را به مشارکت با تاسیس و یا عضویت در تشکل های مختلف به منصۀ ظهور رساندند .

اولین اعتراض برنامه ریزی شده توسط سازمان معلمان ایران در سال 1380 و همزمان با بررسی بودجه در مجلس و در زمان وزارت آقای حاجی در مرکز تربیت معلم شهید باهنر تهران شکل گرفت .

عمدۀ مطالبات در دو محور بیان شد : 1- بن های غیر نقدی 2- پرداخت حق مسکن .

و خوشبختانه با مساعدت دولت آن زمان و پی گیریهای این تشکل پرداخت بن های غیر نقدی به صورت سازمان یافته درآمد .

در سال 82و83 اعتراضات از حالت خیابانی به تحصن ( اعتصاب ) تغییر شکل یافت . البته این مسئله علت دارد : سرکوب توام با خشونت معلمان در خیابان پاستور همزمان با سفر دبیر کل سازمان ملل متحد به تهران و نیز سرکوب معلمان در خیابان حافظ در پاسخ به دعوت خانۀ معلمان ، این تغییر شکل را صورت داد و البته این آغازی بود برای شروع برخوردهای امنیتی با فعالان تشکل ها .

در آواخر دولت آقای خاتمی برخورد جدی با تشکل ها صورت نگرفت و مهمترین رویداد بازداشت وحبس انفرادی دو تن از فعالان یعنی علی اصغر ذاتی و محمود بهشتی لنگرودی بود

امّا غروب دولت اصلاحات و راه یافتن آقای احمدی نژاد به یکی از اریکه های قدرت ، جامعۀ فرهنگیان را ابتدا در حالت بلاتکلیفی ناشی از پیش فرضهای ذهنی قبلی و سپس در فاز عمل در معرض برخوردهای امنیتی جدی قرار داد .

نیروهای امنیتی و اطلاعاتی که تا اواخر دولت خاتمی سیاست " پند و اندرز " و برخورد نرم را سرلوحۀ امور خود قرار داده بودند تغییر رویه دادند . تصور آنها بر این بود که فعالان تشکل ها در برخورد با دولت احمدی نژاد با توجه به سابقۀ قبلی او ، سیاست " تقیه و احاله به یک زمان مناسب دیگر " را در پیش خواهند گرفت امّا بازجویی هایی که در اسفند 85 و فروردین 86 از فعالان تشکل ها صورت گرفت این فرضیه را برای آنها مسجل ساخته بود که حرکت معلمان در ادامۀ جنبش زنان و حرکت اعتراضی کارگران مثلث " انقلاب نرم یا مخملین " را شکل خواهد داد که به نظر من و دوستان دیگر تحلیل آنها با شرایط موجود سازگاری ندارد .

امّا فعالان تشکل ها با اتخاذ برنامۀ " حرکت با چراغ خاموش " فرصتی تقریبا 5/1 ساله را به آقای فرشیدی وزیر سابق دادند تا به وعده های خود عمل کند . امّا خوشبختانه یا متاسفانه علم اقتصاد ، دوست و دشمن و پارتی نمی شناسد . سیاست های انبساطی بدون محاسبه و تزریق مستقیم درآمد نفت به بودجه ریزی و بودجه بندی بدون داشتن یک چشم انداز مشخص که البته ظاهر آن آوردن پول نفت بر سر سفرها امّا باطن آن چیز دیگری بود ، اقتصاد ایران را دچار یک شوک و ورشکستگی نمود .

 آری ! غول تورم و گرانی بیدار شد .

معلمان به عنوان آسیب پذیرترین قشر از خانوادۀ دولت از نتایج این سیاستها در معرض آسیب های جدی قرار گرفتند .

در حالی که در ظاهر فضای جامعه یکنواخت و بدون حرکت بود ناگهان اولین تجمع در زمان دولت احمدی نژاد در اوایل بهمن سال 85 و روبروی مجلس شورای اسلامی با جمعیت تقریبی یکصد نفر با دعوت سازمان معلمان و کانون صنفی معلمان صورت پذیرفت . در فرخوان دوم در همین ماه جمعیت بیشتری آمدند و این حرکت حدود کمتر از دو ماه ادامه یافت . کارشناسان و تحلیل گران سیاسی و اجتماعی که پیش بینی چنین وضعیتی را نمی کردند از خود می پرسیدند " چه عاملی باعث این خیزش ها شده است ؟ "

و متاسفانه همیشه و طبق یک عادت مرسوم به جای پرداختن به ریشۀ مشکل و درمان آن ، پاک کردن صورت مسئله به عنوان ساده ترین و سریع ترین راه آغاز شد . در 23 اسفند 85 نه نفر از فعالان دو تشکل آقایان هاشمی – داوری – بهشتی – باغانی – اکبری – قشقاوی – کمالی – بداقی – پورسلیمان در یک اقدام بی سابقه دستگیر و به سلول های انفرادی بند 209 زندان اوین منتقل شدند .

فاز دوم برخورد نیز همزمان با بیانیۀ کانون صنفی معلمان تهران در خصوص اعتراض به این برخوردها و نیز پی گیری مفاد بیانیۀ قبلی ، در بازداشت تعداد دیگری از فعالان تشکل ها صورت گرفت . از آن زمان تا کنون دولت نهم و به عبارتی حاکمیت کاری جز وعده و وعید 

برگزاری دادگاه ها و صدور احکام مختلف و ایجاد محدودیت های فزاینده برای تشکل ها ، کار خاصی در زمینۀ حل مشکلات و مطالبات عدیدۀ معلمان انجام نداده است .

بسیاری از تحلیل گران بر این باورند که تنها 25 درصد از قدرت در اختیار نهادهای انتخابی است و معلمان نیز تصور می کردند با یک دست شدن حاکمیت و شعارهایی که اصول گرایان در زمینۀ حاکمیت یکپارچه و فوائد آن از جمله اجرای عدالت واقعی داده بودند سفرۀ آنان رنگین تر خواهد شد .

به گزارش سایت تابناک ( حامی دولت ) در 23 اسفند امسال ، بیشتر مناطق محروم کشور جزء مناطقی هستند که رشد قیمتها در آنجا سریعتر از تهران بوده است .

به عبارتی دیگر ، نتیجۀ منطقی اجرای سیاستهای عدالت محور آقای احمدی نژاد و کابینۀ او توزیع متساوی و عادلانۀ فقربوده است ضمن آنکه فقیران فقیرتر شده اند !

امّا در حال حاضر صورت مسئله چیز دیگری است : درآمد بالای نفتی بی سابقه و فقیرترشدن معلمان .

معلمان درحالی نوروز 87 را می گذرانند که از آینده نگرانند .

وضعیت چگونه خواهد شد ؟

آیا سفره های آنها خالی تر خواهد شد ؟

چه بلایی برسر نظام هماهنگ پرداخت خواهد آمد ؟

اینها سوالاتی هستند که فعلا پاسخی ندارند .

امّا فضا و لایه های زیرین جامعه به شدت دستخوش تغییر است .

باید به نظاره نشست امّآ نه انفعال صرف که مشارکتی فعال و آگاهانه.....