در راه باريكي كه از آن مي گذشتيم

تاريكي بي دانشي بيداد مي كرد

ايمان به انسان ؛ شب چراغ راه من بود

شمشير دست اهرمن بود

تنها سلاح من در اين ميدان " سخن " بود

" فريدون مشيري "

همیشه با خود می اندیشم چرا معلمان با وجود کثرت جمعیت شان وزن چندانی در ایجاد و هدایت سمت و سوی تحولات جامعه ندارند.
این مساله موجب شد تقریبا از سال 1377 با عضویت در سازمان معلمان ایران و تحریر مطالبی عمدتا در روزنامه ها پاسخی برای فرضیات و سوالاتم بیابم.
سعی کرده ام آموزش و پرورش و مسایل آن را به عنوان یک زیر سیستم در نظر بگیرم و با یک نگرش سیستمی به نقد آن بپردازم و این شاید وجه تمایز من با افراد دیگر و حتی تشکل های دیگر در حوزه آموزش و پرورش باشد.قطعا بهره مندی از نظرات و مطالب همکاران گرامی مرا در غنی سازی و به روزآوری این وبلاگ یاری خواهد نمود. علی پورسلیمان.
" سازمان معلمان ايران " به عنوان اولين تشكل كه منادي كار جمعي و گروهي در آموزش و پرورش بوده است به هيچ عنوان ادعاي " رهبري و يا نمايندگي " جامعه معلمان را نداشته و ندارد .
اما حق " نقد و انتقاد و اعتراض را در انحصار هيچ " فرد ؛ گروه و تشكلي نمي داند .
" انحصار گرايي در مديريت مطالبات معلمان و آموزش و پرورش " از سوي هيچ كس پذيرفته نيست .
هر فرد و گروهي حق دارد به اندازه نفوذ ؛ وزن و اعتبار خويش ؛ خود را در ميان معلمان مطرح كند .
در واقع ؛ " اتاق فكر هر تشكل و حرف هايي كه براي گفتن دارد مبين ميزان صدق و ادعاي گفتار آن جمعيت جهت نمايندگي خواسته ها و مطالبات معلمان خواهد بود .
" سازمان معلمان ايران " در اين مسير دست همه " افراد ؛ گروه ها و تشكل ها كه دلشان براي آينده آموزش و پرورش و ايران مي تپد را به گرمي مي فشارد .

---